Een tijd van vasthouden en een tijd van loslaten

Geniet jij ook zo van die mooie gele herfstbladeren?

 

In de natuur is het momenteel duidelijk een tijd van loslaten.

 

Gelukkig vinden de meeste mensen het heel natuurlijk (hoewel niet per se leuk) dat de zomer weer een keer ophoudt en -via de herfst- overgaat in de stilte, duisternis en schijnbare levenloosheid van de winter. We vertrouwen erop dat de lente vroeg of laat weer zal aanbreken.

 

We vinden de herfst normaal, omdat we best weten dat alles in de natuur in cycli verloopt. We zijn vertrouwd met de natuurlijke cycli van dag en nacht, eb en vloed, groei en afsterven, zomer en winter, vasthouden en loslaten.

 

Maar dat dit natuurlijke proces van vasthouden en loslaten zich niet alleen in het bos, maar ook in onszelf wil voltrekken, daar zijn we een stuk minder mee vertrouwd.

 

We houden ons er liever niet mee bezig dat bepaalde oude ideeën, overtuigingen, angsten en gewoonten na verloop van tijd hun doel niet meer dienen en zullen moeten worden losgelaten, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe inzichten, voor het voortdurende proces van groei en ontwikkeling dat LEVEN heet.

 

We zijn niet bang voor de meteorologische winter, maar wel voor de winter in onszelf: die ongewisse periode tussen de oude zekerheid en het nieuwe en nog onbekende. Die periode waarin we het nieuwe nog niet kunnen zien of bevatten, en we niet weten hoe lang het gaat duren voordat het nieuwe zich zal laten zien.

 

We vinden het moeilijk om op dit winterse proces te vertrouwen, en houden daarom liever vast aan het oude, ook als we voelen dat het tijd is om dingen los te laten. Vaak zijn we pas bereid los te laten wanneer we zeker weten dat hetgeen ervoor in de plaats komt, oké is.

 

Maar net zoals zaden pas goed kunnen ontkiemen na de winter, zo kunnen nieuwe inzichten ook pas ontkiemen na een periode van stilte, van niet-weten, van duisternis, waarin we zoekende zijn en het nog niet zo helder is allemaal. Waarin we onze aandacht meer naar binnen richten om te kunnen ervaren en ontwarren wat zich daar afspeelt.

 

Omdat we zo gewend zijn om dingen onder controle te hebben, vinden we die ongewisse, onzekere periode beangstigend. We hebben geen vertrouwen in 'onze' winter en in de komst van 'onze' lente, we houden vast aan de voorbije zomer en belemmeren zo de natuurlijke groeicyclus. En zeulen zo, soms jarenlang, oude ballast met ons mee. Waarbij we ons erover verwonderen dat we ons zo moe, vol en druk voelen.

 

Laat je dit jaar daarom eens door de natuur uitnodigen om wat oude ballast los te laten – diep van binnen weet je wel welke ballast dat is, ook al is het misschien moeilijk precies onder woorden te brengen.

 

Misschien is het voor jou tijd om te stoppen met jezelf klein te houden, met jezelf voortdurend aan te passen, met je grenzen voortdurend te laten overschrijden, met dingen te doen die je eigenlijk niet meer wilt.

 

Laat je eens inspireren door de verstilling in het bos, en sta jezelf eens wat meer rust toe.

Keer je aandacht eens wat meer naar binnen, en maak ruimte voor wat zich daar aandient.

Geef wat meer toe aan je verlangens en spontane neigingen.
Geef die sluimerende nieuwe inzichten eens de kans om te ontkiemen en aan kracht te winnen.

 

De natuur doet de rest, en laat het vanzelf weer lente worden.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0