Powervrouw: Nanette Kant

Sinds november 2019 interview ik powervrouwen. Hier lees je waarom ik dat doe. Het interview met Nanette is het tweede in de reeks.

Nanette Kant. Bron: zie onderaan deze pagina.
Nanette Kant. Bron: zie onderaan deze pagina.

Je hebt een goedlopend bedrijf, Innersteps, waarin je mensen opleidt tot natuurcoach. Inmiddels heb je twee opleiders in dienst. Hoe is dit bedrijf ontstaan?

 

Ik scheidde van de vader van mijn kinderen toen de kinderen nog klein waren. We woonden op dat moment in Portugal en runden daar een guesthouse. Ik moest op zoek naar ander werk. Ik wist dat ik iets voor mezelf moest beginnen, want in loondienst zou ik in Portugal nooit twee kinderen kunnen grootbrengen. Tot dat moment had ik verschillende werkzaamheden gedaan, maar het had nooit de passie van mijn hart. Ik wilde nu iets gaan doen wat echt bij me paste, maar ik wist niet wat dat was. Ik wist wel dat ik van mensen hield en mensen vertelden me vaak dat ik goed kon luisteren en rake dingen zei. Bij toeval kwam ik op de site van een wandelcoach in Nederland. Daar ging mijn hart sneller van kloppen. Wandelen met mensen, diepgaande gesprekken voeren en van betekenis zijn. Dat was ik wilde!

 

Ik heb de dame in kwestie direct geschreven. Dat ik blij werd van haar site, dat ik ook wel wandelcoach wilde zijn, maar dat ik geen enkele ervaring had op dat gebied en ook nog eens vast zat in Portugal met twee kleine kinderen. Kansloos zou je denken. Want haar bedrijf bleek een serieuze franchise-onderneming. Maar met mijn enthousiasme heb ik haar ergens weten te raken. Ze nodigde me uit in Nederland, we hebben lang gepraat en aan het eind van het gesprek zei ze: Ik wil je bij de club. Ik ga jou de basisvaardigheden leren en dan ga je gewoon veel oefenen en vlieguren maken.

 

En dat heb ik gedaan. Ik ben een jaar lang gaan oefenen met allerlei mensen in Portugal. Daarna durfde ik er pas geld voor te vragen. Maar die franchise-regels werden steeds commerciëler en waren erg op het bedrijfsleven gericht, en totaal niet spiritueel. Dat paste allemaal niet bij mij. Ik wilde graag meer op levensvragen coachen, meer de diepgang en het spirituele opzoeken. En ook werken met particulieren. Ik voelde duidelijk dat ik daar veel blijer van werd. Daarom ben ik met die franchise gestopt nog vóór mijn eerste betalende klant, en ben ik mijn eigen pad gaan ontwikkelen.

 

Hoe heb je dat aangepakt?

Ik heb aanvankelijk lange tijd gezocht naar wat werkte. Portugezen hebben over het algemeen geen geld voor persoonlijke ontwikkeling, dus ik richtte me op buitenlanders die in Portugal verbleven, of op Nederlanders die ik een week onderbracht in een Portugees guesthouse. Het was een hele weg om me zichtbaar te maken en het heeft lang geduurd voordat ik ervan kon rondkomen. Al die tijd had ik er een baantje naast, en gelukkig wilde mijn ex-man me ook nog een tijdje financieel ondersteunen. Daardoor kon ik het rustig opbouwen.

 

Na een tijd ben ik workshops gaan geven aan coaches in Nederland. Dat sloeg aan, want ik was de eerste in Nederland die het vak doorgaf. Die workshops zaten allemaal vol. Maar rond de crisistijd werd het moeilijker. Ik was allang niet meer de enige, ik had mijn eigen concurrenten opgeleid. Ik begon me af te vragen hoe ik me kon onderscheiden. Dat was met mijn spirituele invalshoek. Ik heb mijn methode toen 'natuurcoaching' genoemd en daar een opleiding voor gecreëerd.

 

Waren er onderweg obstakels die je hebt moeten overwinnen, waarbij je misschien in de verleiding kwam om 'second best' te kiezen?

Nee, ik heb eigenlijk nooit gedacht dat ik dit niet ging redden. Er waren wel mensen die in de begintijd aan me vroegen: 'Moet je niet eens een gewone baan gaan zoeken? Hier ga je toch geen geld mee verdienen?', maar zelf heb ik er eigenlijk altijd vertrouwen in gehad. Dat is misschien die spirituele kant van mij. Ik geloof in overvloed en dat als je doet wat echt bij je past, dat daar plek voor is. Als je echt het gevoel hebt dat je jouw talent optimaal benut, dan kan het niet anders dan dat daar ruimte voor is. En ik heb ook wel een ondernemende geest, dus ik bleef zoeken naar manieren om mezelf zichtbaar te maken. De meeste tijd ging op aan marketing, aan het onderzoeken van mogelijkheden. Dat vond ik ook wel leuk, en daarom hield ik het vol.

 

Ik kwam er wel achter dat als ik dingen deed vanuit de gedachte 'er is een tekort, ik moet iets bedenken wat geld oplevert', dat het dan niet werkte. Als ik bijvoorbeeld dacht dat samenwerken met mensen met een goed netwerk mij klanten zou opleveren, dan werkte dat niet. Maar als ik iets deed omdat ik het leuk vond om te doen, voelde dat ik daarin iets kon betekenen, en erop vertrouwde dat het wel geld zou opleveren, dan wel. Dan werk je vanuit de vraag: wat wil er doorgegeven worden? Die weg duurt misschien langer, maar het werkte bij mij wel zo.

 

Toch heb ik wel lessen moeten leren, nog steeds. De belangrijkste les heeft te maken met mijn neiging om alles altijd maar alleen te doen. Dat heeft veel van me gevraagd, en dat vraagt het nog steeds wel. Ik heb nu wel andere trainers, maar nog steeds sta ik min of meer in mijn eentje aan het roer. Ik ben er als enige verantwoordelijk voor dat het blijft lopen, dat er klanten blijven komen. Die druk voel ik voortdurend. Als ik niet oplet, ben ik constant met mijn werk bezig. Eigenlijk pas toen ik door de ziekte van Lyme letterlijk onderuit ging, werd ik gedwongen om ècht met dat patroon aan de slag te gaan. Anders zou er niemand meer voor de groep staan. Toen heb ik hulp gevraagd.

 

Maar het is nog steeds een uitdaging voor me. Eenzaamheid is voor mij een rode draad in mijn leven. En ik denk dat we allemaal wel die leegte in ons hebben, maar dat ik me er misschien meer van bewust ben. Die eenzaamheid kan heel pijnlijk zijn, bijvoorbeeld toen ik die Lyme had. En als ik me eenzaam voel, ga ik harder werken. Dan wordt het nog vermoeiender. Eigenlijk moet ik die energie juist gebruiken om die sociale bedding te vergroten, maar het blijft een hardnekkig patroon om dat dus niet te doen. Aan de andere kant is het zo dat ik, doordat ik die eenzaamheid goed ken, ook makkelijker kan aanvoelen en beschrijven waar anderen mee zitten, en wat andere mensen nodig hebben.

 

Wat ook een rode draad is: ik ben autodidact. Ik heb veel inspiratiebronnen, maar wat ik doe, heb ik uiteindelijk allemaal zelf bedacht en gevormd. Omdat dat altijd parallel heeft gelopen met mijn eigen spirituele ontwikkeling, was het nooit moeilijk. Het is altijd kloppend geweest met mijn eigen ervaring. Eenzaamheid, of andere dingen die ik tegen kom, zijn ook inspiratiebronnen. Eenzaamheid doet mijn verlangen vergroten naar de bron, naar het licht, God – en daar zit mijn echte bezieling. Dat komt naar voren in de natuurcoaching, maar het stroomt door mijn hele leven. Dus dat spirituele pad voedt mijn werk constant, het is allemaal onderling met elkaar verweven. En we hadden het net over die eenzaamheid, en dat ik mijn sociale bedding zou moeten vergroten, maar inmiddels ben ik daar eigenlijk alweer verder in. Het gaat er niet om dat ik heel actief in de weer moet met het vergroten van mijn sociale netwerk, het enige waar het om gaat is dat ik me met God verbind. Dan is er overvloed, dan is er hulp, dan stroomt het, vanzelf. Altijd als ik denk in tekort, bijvoorbeeld dat ik te weinig vrienden heb en dat ik moeite moet doen om dat te creëren - dat werkt helemaal niet. Maar wat moeiteloos gaat, en wat maakt dat de rest ook moeiteloos gaat, is het in verbinding zijn met het licht.

 

Kun je daar een concreet voorbeeld van geven?

Als ik mij verbind met dat wat groter is dan ikzelf, dat wat mij doet leven, doet ademen, wat het leven regelt en vormgeeft, die enorme intelligentie, dan kan ik daar een enorme ontspanning in ervaren. Ik hoef het allemaal niet zelf te doen, het wordt gewoon voor me gedaan. En als ik me daar nog meer mee verbind, via leraren of in meditatie, dan komt er ook heel veel liefde vrij. En als ik vervuld en in liefde rondloop, dan is het leven sowieso aangenamer, maar dan trek ik ook contacten aan -mensen die graag in mijn nabijheid zijn. Dan stroomt alles anders. Dan zeg je ook voller JA tegen het leven. Dan kun je ècht ontspannen. En dan is er dus geen eenzaamheid.

Toen ik begon met coaching hield ik me nog bezig met allerlei psychologische processen, maar inmiddels interesseert dat me veel minder. Ik word er eerder moe van. Het lijntje is nu korter. Overal over nadenken zie ik niet als de weg. Je kunt eindeloos aan jezelf werken, maar dat brengt je niet bij het licht. Dat verbinden met die natuurlijke intelligentie doet dat wel.

 

Welk advies zou je willen geven aan mensen die ernaar verlangen om hun hart te volgen?

Waar het voor mij uiteindelijk heel erg over gaat is om tot een staat van vertrouwen en overgave te komen. Daar hoort dus ook geduld en tijd bij. We willen vaak veel te snel. Iets opzetten, in de wereld brengen, heeft tijd nodig, net als in de natuur. Je kunt het gras niet uit de grond trekken. Het zaadje heeft de tijd nodig om te rijpen, om gevoed te worden, door de grond heen te bewegen, voordat het tot bloei kan komen. Dat heeft zijn eigen tijd. Als je denkt: ik gooi mijn baan aan de kant en ik ga het nu doen, dan geef je jezelf onnodig veel stress en druk, want dan moet je ineens ergens een inkomen vandaan zien te halen. Terwijl het natuurlijke proces misschien veel meer tijd nodig heeft. Dus het is fijn als je een inkomstenbron hebt die je zonder al te veel moeite kunt doen, zodat je daarnaast in een rustig tempo, met vertrouwen en door dicht bij je hart te blijven, de natuurlijke impulsen kunt volgen.

En een beetje lef kan natuurlijk ook geen kwaad. Dat ik destijds het lef had om die wandelcoach aan te schrijven, dat was een cruciale stap in mijn hele ontwikkeling.

 

En wat als er toch wantrouwen of twijfel ontstaat?

Soms moet je ook gewoon hulp vragen en iemand met je mee laten denken. Ik ben zelf bijvoorbeeld heel creatief, maar als ik dat niet had gehad, had ik af en toe met mensen moeten gaan sparren en ze moeten vragen om met me mee te denken. Soms zit je vast in je eigen denkwereld en is het fijn om zelf gecoacht te worden. Tegenslag hoeft niet te betekenen dat het niet werkt. Het vraagt om doorgaan, en kijken naar nieuwe mogelijkheden en ingangen. En het belangrijkste: voelen of je blij wordt van wat je doet, of dat het alleen maar een idee is waarvan je denkt dat het geld gaat opleveren.

 

 ----

 

Fotoverantwoording: Ik vergat een selfie te maken met Nanette. In plaats daarvan zie je een beeld uit een video waarin Nanette vertelt over haar boek Zen in de chaos. De video vind je hier. Meer info over het boek (aanrader!) vind je hier.