over mij

 

Ik werkte tien jaar als neuropsycholoog toen ik vond dat het genoeg was geweest.

Ik had mijn leven goed op de rit, maar het voelde niet goed. Er klopte iets niet.

 

Ik voelde nauwelijks ruimte om simpelweg te genieten van de mooie dingen in het leven.

En vooral: nauwelijks ruimte om de dingen te doen die mij het meest vervulden: lanterfanten, wandelen in de natuur, schrijven, lezen, mijmeren, middagdutjes doen in de zon.

 

Tien jaar eerder was ik begonnen om 'lichter' te leven. Ik studeerde nog, en verhuisde van de ene tijdelijke studentenkamer naar de andere.

Ik ontdekte hoeveel vrijheid het opleverde om weinig spullen te bezitten. En hoe weinig geld ik nodig had om de dingen te kunnen doen die ik belangrijk vind.

 

Maar nu ik een goede baan had, was mijn leven zwaar aan gaan voelen.

Ik werkte me een slag in de rondte en voelde me overweldigd door drukte en ruis.

Het ontbrak aan lichtheid, speelsheid en ruimte voor de essentie.

En met het geld dat ik verdiende, kon ik nergens ruimte en vrijheid kopen.

 

Ik was ooit psychologie gaan studeren vanuit een diep verlangen om te begrijpen hoe de mens in elkaar zit.

Maar alles wat ik had geleerd, hielp me nu niet om het leven te leiden waar ik naar verlangde. 

 

Toen ik me begon te verdiepen in de 'positieve psychologie', voelde het alsof er een nieuwe wereld voor me openging.

Deze jonge tak van de psychologie houdt zich bezig met hoe we richting kunnen geven aan ons leven.

Ik voelde me geroepen om deze inzichten in de praktijk te gaan brengen.

 

Zo begon ik aan mijn reis. Voortgedreven door een diep verlangen naar ruimte en vrijheid. In alles voelend dat dit was wat ik te doen had. 

 

Het bleek de meest waardevolle reis van mijn leven.

 

Onderweg ontdeed ik me van heel veel ballast. Het reizen werd steeds lichter. Er kwam steeds meer ruimte om te genieten. Toen ik obstakels tegenkwam, leerde ik daar voorbij te bewegen.

Ik ontmoette nieuwe mensen, die me hielpen en inspireerden. 

Het was alsof het universum me toefluisterde dat ik op de juiste weg was.

 

Er ontstond weer ruimte voor de essentie. Maar er gebeurde veel meer: Ik leerde te vertrouwen.

Op het leven, de natuur, mijn diepere weten - hoe je het ook wilt noemen.

Op de heldere wijsheid die ik aantref als ik afstem op de stilte in mezelf. 

 

Nog steeds ben ik op reis. Het leven heeft altijd nieuwe uitdagingen in petto.

Soms stoot ik mijn hoofd aan een obstakel dat ik overwonnen dacht te hebben.

Soms struikel ik en val ik met mijn neus in de modder.

Maar deze reis, dat is mijn leven. Het leven waar ik naar verlangde.

Zoals het leven zoals het volgens mij bedoeld is.

Met de mooiste vergezichten, de grootste overwinningen en de diepst mogelijke vervulling.

 

Hoe dat leven er concreet uitziet? Helemaal niet zo bijzonder.

Ik heb een grote moestuin waarin ik mijn eigen groenten verbouw. Ik lees boeken en schrijf.

Ik doe middagdutjes in de zon als ik daar zin in heb. Ik organiseer lege tijd om inzichten te kunnen ontvangen en mijn creativiteit te voeden.

Ik bouw knikkerbanen van Lego met mijn zoontje en luister naar zijn verhalen.

Ik ben geregeld in het bos - alleen, of met man/hond/kind, soms met tent en kampvuur. Mijn huis is een knusse, serene plek. Waar we genieten van de vogeltjes in onze tuin en elke vrijdag pannenkoeken eten.

Waar we tijd en aandacht hebben voor elkaar en voor het leven.

Waar we ons rijk voelen.

 

En mijn werk?

Dat is bevredigender en bezielder dan ooit. Maar omdat het zo bij me past en ik er zo van hou, voelt het niet meer als werk. 

 

Meer weten over mijn professionele achtergrond?