Hoe ik rust en vrijheid creëerde rondom eten en mijn gewicht

Toen ik 9 jaar was werd ik een emotionele eter. In die tijd scheidden mijn ouders en voelde ik me verlaten, niet gehoord, niet gezien, verdrietig, verward en onveilig. Eten dempte die gevoelens en maakte ze enigszins hanteerbaar.

 

Vóór die tijd was ik gewoon een lekkerbek, maar daarna werd eten langzamerhand een ding.

 

Ik werd een paar kilo te zwaar, werd me bewust van de oordelende blikken uit mijn omgeving, begon aan mijn eerste dieet, viel wat af, maar kwam ook weer aan, et cetera.

 

Destijds dacht ik nog dat afvallen een kwestie van wilskracht was. En dat het feit dat ik die kilo's er niet duurzaam af kreeg, bewees dat ik een slappeling was.

 

Op mijn dertigste besloot ik voorgoed te stoppen met diëten. Ik was klaar met de onrust die het in mijn hoofd creëerde. Ik begon met het verwerken van mijn jeugdtrauma's en leerde op een gezonde manier met mijn emoties om te gaan. Ik accepteerde mezelf, mèt die extra kilo's. En doordat ik gezond en puur at, was mijn gewicht weliswaar iets te zwaar, maar redelijk stabiel.

 

Totdat mijn hormoonhuishouding veranderde en er gestaag elk jaar een kilo bijkwam. Als ik mijn gezondheid niet in gevaar wilde brengen, moest ik in actie komen. Maar omdat diëten in het verleden altijd averechts uitpakten, voelde ik me klemzitten.

 

En toen bracht iemand me in contact met het werk van de Amerikaanse psycholoog Susan Pierce Thompson. Een fantastische vrouw die ooit worstelde met een drugs-, een alcohol- èn een eetverslaving, maar desondanks promoveerde in de neurowetenschappen en zich toelegde op de (neuro)psychologie van overeten.

 

Want hoe kan het toch dat er talloze dieetgoeroes zijn, maar dat minder dan 1% van de diëters hun overgewicht er duurzaam afkrijgt? Dat zelfs intelligente, ontwikkelde mensen die hun leven goed op de rails hebben, eindeloos kunnen blijven worstelen met overgewicht?

 

Het antwoord op die vraag zit 'm in hoe ons brein werkt. En daar zit ook de oplossing. Die oplossing heet Bright Line Eating.

 

Inmiddels ben ik 14 kilo lichter en dat voelt heerlijk. Maar de grootste winst is dat ik ben verlost van dat eeuwige gehannes rondom eten. Ik heb mijn vrijheid terug. Ik weet ook dat ik geen slappeling was.

 

En jij ook niet - als eten voor jou ook een ding is.

 

Ik gun iedereen diezelfde bevrijding. Onze tijd op Aarde is te kostbaar om het te verspillen aan gedoe rondom eten. Er zijn belangrijker dingen te doen. Er zijn mooiere dingen om onze aandacht op te richten.

 

Eén van de mooiste dingen van Bright Line Eating vind ik dat het een community is, waarbinnen men elkaar steunt. In deze tijd, waarin we kunnen voelen dat we overal zelf en alleen verantwoordelijk voor zijn, is dat een hartverwarmende ervaring. Zelfs voor mij als extreme introvert.

 

Ik nodig je van harte uit om een kijkje te nemen op de website van Bright Line Eating. Laten we elkaar de hand reiken en helpen om de beste versie van onszelf te worden.

Reactie schrijven

Commentaren: 0