Hoe ik ruimte en vrijheid in mijn leven creëerde

Een doordeweekse ochtend. Terwijl iedereen onderweg lijkt naar zijn werk, loop ik met mijn hond langs de duinen. In het licht van de opkomende zon zie ik de eerste lammetjes van dit jaar. Ik hoor ze blaten met hun vrolijke hoge stemmetjes.

 

Zij en ik lopen naar elkaar toe. Totdat we alleen nog gescheiden worden door een sloot en een hek. Ik moet tegen de zon in kijken om ze goed te kunnen zien. Twee zwarte, en één lichtbruine, die nog een stuk kleiner is dan zijn vriendjes. Hij begint zoekend om zich heen te kijken. Ineens klinkt zijn geblaat niet meer zo vrolijk. Plotseling rent hij weg. Zoekend naar zijn moeder.

 

Mijn hond staat met haar poten in de sloot. Samen kijken we het lammetje na. Zijn poten zijn hem te lang. Hij struikelt er bijna over. De vogels fluiten ondertussen hun lenteliedjes.

 

En ineens slaat het me voor mijn smoel: een intens gevoel van dankbaarheid. Dat ik zomaar, op een doordeweekse ochtend, simpelweg kan genieten van dit tafereel. Die vrijheid. Die ruimte. Wat een contrast met een aantal jaar geleden.

 

Toen ik me elke ochtend in de spits begaf, om de hele dag op kantoor te zitten. Voelend dat ik niet echt leefde. Verlangend naar meer rust, ruimte en natuur. Naar meer vrijheid.

 

Terwijl ik terug naar huis loop, denk ik aan hoe ik die vrijheid inmiddels voor mezelf heb gecreëerd. Stap voor stap. Als je me toen zou hebben verteld dat dit leven voor mij mogelijk was, zou ik je niet hebben geloofd. Ik zou je met mijn volle, gehaaste hoofd zorgelijk hebben aangekeken. Denkend aan alle beren op de weg.

 

En toch is die ruimte en vrijheid nu de realiteit. Zelf gecreëerd. Hoe?

 

Door steeds opnieuw kritisch te kijken naar waar ik echt gelukkig van word. Door toe te geven aan het besef dat dat 'm zit in heel eenvoudige dingen, die nauwelijks geld hoeven te kosten (waardoor ik dus eigenlijk ook niet veel hoefde te verdienen). Door te voelen dat ik niet meer mee wilde rennen in de ratrace van het steeds meer consumeren. Door te gaan staan voor mijn eigen keuzes, ook als dat betekent dat ik 'anders' ben dan anderen. Want dat wordt inmiddels steeds zichtbaarder en duidelijker. Zo maak ik me bijvoorbeeld bijna nooit meer op. Dat had ik jaren geleden absoluut ondenkbaar gevonden. En kamperen we elk jaar op eenvoudige natuurcampings in Nederland. Wat een ander misschien saai vindt, is voor mij, en voor ons als gezin, pure rijkdom. Vrijheid.

 

Maar ook ik ben er nog niet. Groei is een eindeloos proces. En de lente is de tijd om nieuwe inzichten, die zich gedurende de wintermaanden 'ondergronds' ontwikkelden, te ontvangen.

 

Dus terwijl ik terug naar huis loop, luister ik ook naar de lentekriebels in mijn lijf. Ze fluisteren me in wat me de komende tijd te doen staat, als ik mijn eigen pad wil vervolgen. Als ik nog meer essentie, en nog minder ruis, in mijn leven wil.

 

Mijn huidige pad is dat van het ondernemerschap. En daarin zitten meer valkuilen dan ik dacht. Als ondernemer is het verleidelijk om constant bezig te zijn met de groei van je bedrijf. Klanten komen niet uit de lucht vallen. En het aantal coaches is enorm. Hoe ga ik daarmee om, zonder mezelf en mijn gewonnen vrijheid weer te verliezen?

 

Wij mensen zijn strevende wezens. We willen altijd meer, beter of anders. En als we stilstaan, raken onze doelen alleen maar verder van ons verwijderd. Denken we. Daar worden we onrustig van. Dus blijven we bezig. Vaak vanuit een verkrampt gevoel van 'moeten'. Denkend dat we pas mogen ontspannen als alles af is en de doelen bereikt.

 

Maar zo werkt het niet, heb ik ondervonden. Pas als we de stilte durven toelaten, en durven vertragen, kunnen we weer voelen waar het allemaal om draait. Gaan we helder zien welke doelen echt van belang zijn, en welke niet. Dan blijkt ineens dat onze levens vol zitten met ruis en onzin-doelen. En pas als we het verschil daartussen helder zien, kunnen we de juiste keuzes maken: keuzes die passen bij wat we willen, bij wie we willen zijn en bij hoe we ons leven willen leiden. Dan kunnen we weer gaan leven vanuit bezieling.

 

Dan kunnen drukte, tekort en verkramping plaats maken voor ruimte en overvloed. Kunnen we ons leven dusdanig terugbrengen naar de essentie, dat we weer terugvinden wat ons anders steeds ontglipt: tijd, ruimte, stilte, natuur, liefde. De lach van je kind. Het lentezonnetje. De eerste lammetjes.

 

Maar ook, in mijn geval: de inspiratie, inzichten en helderheid om te weten hoe ik mijn bedrijf kan leiden zonder mijn overtuigingen, en mijn behoefte aan verstilling, geweld aan te doen.

 

En dat is wat die lentekriebels me nu influisteren: stop met streven. Heb vertrouwen. Blijf trouw aan mezelf en mijn eigen wijsheid. Vertraag, verstil. Voel, luister. Dan zal ik steeds opnieuw weten wat me te doen staat.

 

Dus misschien ontvang je voortaan minder nieuwsbrieven van me. Dan ben ik aan het niet-doen. Mijn overtuiging aan het leven. Walking my talk. Aan het investeren in mijn core business: aandacht, stilte en wijsheid. Zodat ik kan coachen vanuit doorleefde wijsheid. En dat is een zeldzaam goed.

 

En misschien ontvang je juist wel meer nieuwsbrieven, omdat de inspiratie door al dat niet-doen nog meer gaat stromen. Wie weet.

 

In ieder geval zal ik mijn nieuwsbrieven nog meer vanuit bezieling schrijven.

 

En jij? Maak jij wel eens pas op de plaats om te voelen wat voor jou de essentie is? Waarvan jouw bloed sneller gaat stromen? Het is vaak juist op dát gebied waar jij een unieke taak hebt op de wereld. Waar jij waarde te leveren hebt. Ook al zie je dat op dit moment nog niet duidelijk, omdat je je vaardigheden eerst verder zult moeten ontwikkelen. Het is niet egoïstisch om daar tijd voor vrij te maken. Sterker nog: wanneer je het niet doet, onthoud je de wereld -en jezelf- het plezier, de overvloed en de vervulling die ontstaan als je je talenten de ruimte geeft.

 

De lente is de tijd bij uitstek om te andere keuzes te maken. Luister naar je lentekriebels, en gebruik de energie van de lente om je verlangens in de praktijk te brengen. Laat je inspireren door de belofte van de lente: doe wat je te doen staat, en je zult bloeien.

 

Is het voor jou niet zo helder wat je eigenlijk echt belangrijk vindt, of weet je niet goed hoe je dat in de praktijk kunt brengen? Ik help je er graag bij. Hier lees je meer.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0