Het is zoals het is? Niet altijd...

 

Het is zoals het is. Ik zeg het zelf wel eens, en ik hoor het ook wel anderen zeggen.

 

Het is een pijler uit de mindfulnesstraining. Maar hij wordt zó vaak verkeerd gebruikt, dat ik me er druk om maak.

 

Want als je deze slogan op de juiste manier gebruikt, kun je er veel kracht aan ontlenen, maar als je 'm op de verkeerde manier gebruikt, kun je jezelf er flink mee beperken.

 

Het is zoals het is: er gebeurt iets wat we niet leuk vinden, maar omdat we er niet direct invloed op hebben, is het maar zoals het is? Leggen we ons er maar bij neer? Worden we passief?

 

Nee dus.

 

Stel: je hebt een picknick gepland voor de hele familie, en op het moment suprême gaat het heel hard regenen. Je hebt natuurlijk geen invloed op het weer, dus is het zoals het is? Natuurlijk niet. Je overziet de mogelijkheden en bedenkt een oplossing: je gaat naar binnen, zorgt voor beschutting of wacht tot de bui over is.

 

Maar nu een ander voorbeeld: je leven is zó druk dat je niet toekomt aan wat je echt leuk vindt. 's Morgens moeten de kinderen naar school en jij op tijd naar je werk, je agenda zit bomvol afspraken, je moet op tijd weer terug want file en de kinderen, en als je thuiskomt moet er gekookt worden en de afwas en de kinderen naar bed en het huis opgeruimd en berichten beantwoord en je moeder gebeld en nog even gestofzuigd. Blij als je in je bed ligt. Jammer dat de dag zo druk was, je hebt er niet echt van genoten. Maar ja, het is zoals het is. Er moet nu eenmaal geld verdiend worden, je wilde zelf kinderen, en je sociale contacten moeten ook aandacht. Dus jouw tijd komt wel weer, denk je. Je weet alleen niet precies wanneer, want er komt altijd wel iets tussen.

 

Maar hoezo: 'het is zoals het is?' Je bent toch niet overgeleverd aan je eigen leven zoals aan een onverwachte regenbui in the middle of nowhere zonder dat je een auto, tent, boom of paraplu bij de hand hebt?

 

'Het is zoals het is' houdt in dat we bewust ervaren dat we iets niet tof vinden. Niet omdat het leuk is om dat te doen, maar omdat het verstandig is. Dat we erkennen: oké, dus dít is er nu aan de hand, ik overzie de situatie, ik voel wat het met me doet en ik blijf er zo kalm mogelijk kalm bij. 

 

Wat er dan gebeurt, is dat ons brein de kans krijgt om de totale situatie te ervaren, en creatieve manieren te bedenken hoe we het beste met de situatie om kunnen gaan, in plaats van dat we op onze oude vertrouwde (en misschien niet meest handige) manier reageren.  

 

Vervolgens zul je je nieuwe ideeën of inzichten nog wel in de praktijk moeten brengen. Misschien moet je actie ondernemen, een gesprek aangaan, verantwoordelijkheid nemen, of misschien in het laatste geval inderdaad de situatie accepteren zoals hij is, en dan ook dealen met de emotie die daarbij komt kijken.

 

En het kan natuurlijk zijn dat je daar allemaal (nog) geen zin in hebt, maar dat is wat anders...

 

In welke situaties in je leven denk jij wel eens dat het nu eenmaal is zoals het is? En wees eens eerlijk: heb je dan echt geen invloed op je situatie, of heb je gewoon nog niet de tijd en aandacht genomen om eens te bedenken of je er misschien wel invloed op hebt? 

Reactie schrijven

Commentaren: 0