Het is zoals het is? Niet altijd...

 

Het is zoals het is. Ik zeg het zelf wel eens, en ik hoor het ook wel anderen zeggen.

 

Het is een pijler uit de mindfulnesstraining. Maar hij wordt zó vaak verkeerd gebruikt, dat ik me er druk om maak.

 

Want als je deze slogan op de juiste manier gebruikt, kun je er veel kracht aan ontlenen, maar als je 'm op de verkeerde manier gebruikt, kun je jezelf er flink mee beperken.

 

Het is zoals het is: er gebeurt iets wat we niet leuk vinden, maar omdat we er niet direct invloed op hebben, is het maar zoals het is? Leggen we ons er maar bij neer? Worden we passief?

 

Nee dus.

 

Stel: je hebt een picknick gepland voor de hele familie, en op het moment suprême gaat het heel hard regenen. Je hebt natuurlijk geen invloed op het weer, dus is het zoals het is? Natuurlijk niet. Je overziet de mogelijkheden en bedenkt een oplossing: je gaat naar binnen, zorgt voor beschutting of wacht tot de bui over is.

 

Maar nu een ander voorbeeld: je leven is zó druk dat je niet toekomt aan wat je echt leuk vindt. 's Morgens moeten de kinderen naar school en jij op tijd naar je werk, je agenda zit bomvol afspraken, je moet op tijd weer terug want file en de kinderen, en als je thuiskomt moet er gekookt worden en de afwas en de kinderen naar bed en het huis opgeruimd en berichten beantwoord en je moeder gebeld en nog even gestofzuigd. Blij als je in je bed ligt. Jammer dat de dag zo druk was, je hebt er niet echt van genoten. Maar ja, het is zoals het is. Er moet nu eenmaal geld verdiend worden, je wilde zelf kinderen, en je sociale contacten moeten ook aandacht. Dus jouw tijd komt wel weer, denk je. Je weet alleen niet precies wanneer, want er komt altijd wel iets tussen.

 

'Het is zoals het is' houdt in dat we bewust ervaren dat we iets niet tof vinden. Niet omdat het leuk is om dat te doen, maar omdat het verstandig is. Dat we 'zijn met' dat gevoel, dat we het in ons hele wezen laten doordringen. Dat we erkennen: oké, dus dít is er nu aan de hand, en ik voel wat dat met me doet.

 

Wat er dan gebeurt, is dat ons brein de kans krijgt om de totale situatie te ervaren, en niet alleen dat aspect waar we vanaf willen, en waar we al een automatische reactie voor klaar hebben staan.

 

Dat toelaten en doorvoelen van de situatie is essentieel om dat gedeelte van ons brein te activeren dat met de beste oplossing op de proppen kan komen.

 

Als je een situatie écht tot je door laat dringen, en al ademend steeds meer contact maakt met het gevoel dat je erbij krijgt, dan gun je je brein de tijd en gelegenheid om ook de minder prangende aspecten te ervaren. Je zult merken dat je de situatie op een andere, ruimere manier gaat ervaren. En je zult helderder kunnen zien wat de beste manier is om met de situatie om te gaan. En dat is misschien een compleet andere manier dan je had gedacht.

 

Vervolgens zul je je inzichten nog wel in de praktijk moeten brengen. Misschien moet je actie ondernemen, een gesprek aangaan, verantwoordelijkheid nemen, of misschien in het laatste geval inderdaad de situatie accepteren zoals hij is, en dan ook dealen met de emotie die daarbij komt kijken.

 

En het kan natuurlijk zijn dat je daar allemaal (nog) geen zin in hebt, maar dat is wat anders...

 

 

 

 

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs? Volg Zijnsgewijs dan op Facebook!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0