Hoe mindfulness helpt tegen 'brain fry'

Vanmorgen was er zo'n moment. Waarop er zoveel tegelijk gebeurt dat er kortsluiting ontstaat in mijn hoofd.

 

Terwijl ik de was verzamel, gilt mijn peuter uit een andere kamer om hulp en hoor ik tegelijkertijd de hond in de gang trappelen omdat ze hoognodig moet plassen. Wanneer ik ademhaal om op mijn zoontje te reageren, vraagt mijn man of ik vandaag iets voor hem kan regelen. Terwijl ik mijn man antwoord geef, gilt mijn peuter weer. Zojuist had ik al geregistreerd hoe groot de troep in huis is - veroorzaakt doordat ik een paar dagen op bezoek was bij een ziek familielid. Dat laatste is me niet in de koude kleren gaan zitten, en daarom wil ik eigenlijk een dagje bijtanken en schoon schip maken. Maar in plaats daarvan heb ik allerlei bezigheden gepland samen met mijn peuter.

 

Kortom, de dag was pas een uur oud en de moed was me al in de schoenen gezonken.

 

In haar boek The Nature Fix omschrijft Florence Williams dit verschijnsel als brain fry, waar ik hard om moest lachen toen ik het las. Wanneer bij mij brain fry ontstaat, is de situatie soms zo absurd dat ik er ook nog wel om kan lachen. Maar vanmorgen lukte dat niet. Ik was te moe.

 

En nu is de dag voorbij. Erop terugkijkend ben ik er eigenlijk zonder problemen doorheen gefietst. Dan lukte me door mindfulness toe te passen. Ik vertel je graag wat ik precies deed, omdat er zo veel misverstanden over mindfulness bestaan.

 

Op het moment van brain fry vanmorgen, liet ik alles even los. Letterlijk. Ik liet de was op de grond liggen, mijn handen op mijn schoot, en ik ademde bewust uit, en weer in. Ik keek naar mijn man, hoorde het gegil en liet één of twee seconden lang de situatie tot me doordringen. De chaos, de stress, de spanning in mijn lijf. Ik liet alles even gebeuren, zonder me te verzetten.

 

En juist door de hele situatie toe te laten, kreeg ik ruimte in mijn hoofd. Ruimte om alles bliksemsnel in een ander perspectief te zien. Ik zag dat niets van wat er gebeurde, van levensbelang was. Ik kon alles laten gebeuren, en er in mijn eigen tempo op reageren. Ik hervond mijn kalmte, en daarmee ook mijn focus en helderheid. Ik luisterde aandachtig naar wat mijn man me vroeg en gaf hem vervolgens aandachtig een afscheidszoen. In plaats van daarna mijn zoon te hulp te schieten, legde ik hem rustig uit dat hij naar me toe moet komen als hij hulp nodig heeft.

 

Maar ik deed nog meer. Nu ik had opgemerkt hoe moe ik was, ging ik mijn plannen voor de dag na.

 

Wat moest er nu echt per se vandáág gebeuren? Eerlijk gezegd niet veel.

Welke dingen zouden me energie geven als ik ze gedaan had? Die ging ik eerst doen.

En hoe kon ik de rest van de dag zo goed mogelijk doorkomen? Door de lat wat lager te leggen en zo goed mogelijk aanwezig te blijven in het moment.

Wat kon ik nog meer doen? Ik dronk een glas water en nam me voor om vanavond vroeg naar bed te gaan.

 

Ik ben ervan overtuigd dat deze paar momenten van bewuste aandacht ervoor hebben gezorgd dat ik goed door de dag heen ben gekomen. Dat ik de dag niet heb overleefd, maar geleefd. Dat ik inspiratie haalde uit een gesprek, niet geïrriteerd ben uitgevallen tegen mijn peuter, heb genoten van een knus moment op de bank. En niet alleen tevreden ben met wat ik vandaag allemaal heb gedaan, maar zelfs nog energie heb om dit stukje te schrijven.

 

Vroeger was dit echt anders. Ik zou me hebben laten meeslepen door de stress, driftig en gehaast zijn geraakt, snel geïrriteerd, niet aandachtig en niet gezellig. In plaats van energie te besparen, zou ik het hebben verspild aan weerstand. Zoals met een bal die je onder water probeert vast te houden. Ik ben zó blij dat ik inmiddels weet hoe het makkelijker kan.

 

Daar is bij mij wel wat training voor nodig geweest, maar de belangrijkste vaardigheid kun je, als je wilt, nu direct oefenen. Door je ogen te sluiten en zo goed mogelijk je aandacht te richten op je ademhaling. Met nieuwsgierigheid, dus zonder dat je je adem per se wilt veranderen. Dit kun je 2, 3 ademhalingen doen, voordat je weer verder gaat met je bezigheden. Langer mag natuurlijk ook. Maar belangrijker is nog dat je het vaker doet. Hoe vaker je je 'anker' uitgooit in je ademhaling, hoe minder ver je afdrijft richting een brain fry. En hoe vaker je dit oefent, hoe sneller je je kalmte weer kunt hervinden wanneer je toch bent afgedreven.

 

Heb jij ook wel eens brain fry? Hoe ga jij daarmee om, en helpt dat je? Helpt dit stukje je, of juist niet?

Reactie schrijven

Commentaren: 0