Tranen

Ik zit in een restaurant als een oud nummer op de radio me halverwege een gesprek ineens terugvoert naar een verdrietig moment elf jaar terug in de tijd. Al bij de inleidende klanken voel ik verbouwereerd een brok in mijn keel ontstaan en tranen opkomen.

 

Mijn gesprekspartner -een lief, wijs mens- ziet het gebeuren en geeft me met een zachte blik in haar ogen de ruimte om te kunnen laten zijn wat er is.

 

Tegen mijn zin in rollen er twee stille tranen over mijn wangen. Inwendig wisselt bitterzoete weemoed zich af met het vervloeken van het moment dat mijn tranen hiervoor hebben uitgekozen. Het is gelukkig niet druk in het restaurant, anders zou ik me nog veel meer opgelaten voelen.

 

Onmachtig richt ik mijn blik naar buiten, over een meer waarop de zon weerkaatst in gejaagde golfjes. Een regenbui komt dreigend naderbij. Tenslotte bedwing ik met grove wilskracht toch mijn tranen en hervat ik, aanvankelijk ongemakkelijk, het gesprek alsof er niets is gebeurd.

 

Na een tijdje is het voorval bijna vergeten. Ik ben vrolijk, en geniet van het inspirerende gesprek. Maar vanaf het moment dat ik in de auto stap om naar huis te rijden, blijft de laatste zin van het liedje me achtervolgen, en de volgende dag beluister ik het nummer thuis op YouTube.

 

Opnieuw rollen er tranen over mijn wangen, hoewel niet lang. De weemoed maakt plaats voor dankbaarheid en inspiratie. Maar als ik mijn computer uitzet, ben ik toch nog onrustig. Mijn hoofd zit vol woorden, beelden en herinneringen, die me beletten om me te concentreren op wat ik eigenlijk wil doen.

 

Er zit maar één ding op: ik installeer me met een warme deken op een meditatiekussen en richt mijn aandacht naar binnen, om ruimte te geven aan wat er nog gevoeld wil worden.

 

Ik word me bewust van een restant massieve zwaarte rond mijn hart, en precies op het moment dat ik die zwaarte met mijn aandacht helemaal omvat, verzacht het en vervliegt het, om plaats te maken voor rust en ontspanning. Mijn adem zakt en ik voel me levendig, dankbaar en verbonden.

 

Na een tijdje sta ik op, om helder, opgeruimd en geïnspireerd aan de slag te kunnen gaan, beginnend met het schrijven van dit stuk.

 

Ik denk terug aan mijn zoontje, die gisteravond niet kon slapen. Mijn man had hem naar bed gebracht, maar hij bleef daarna om aandacht roepen. Ik ging naar hem toe, kroop naast hem op zijn bed en zag dat hij grote moeite had om zijn tranen in te houden. Moe als hij was, lukte het hem niet goed om te vertellen waar hij mee zat, maar na een tijdje kwam het er toch uit en stroomden nu bij hem de tranen over zijn wangen.

 

Met mijn arm om hem heen kuste ik ze weg, terwijl ik voelde hoe de spanning uit zijn lijfje vloeide. Het was een fijn moment van diepe verbondenheid en ik was blij dat ik een uitlaatklep voor hem kon zijn. Na de laatste tranen bleven we nog even liggen. Mijn zoontje zuchtte een paar keer diep en ik wist dat hij nu als een blok zou slapen.

 

Tranen. Ik ben er de schoonheid van in gaan zien. 'Ontdooiing gaat gepaard met vochtverlies', zei iemand ooit tegen me. Hoe beter we verwerken wat er vast is blijven zitten, hoe meer we kunnen groeien.

 

Tranen zijn het bewijs van de moedige daad van het toelaten, van het slikken en verteren van de pijn die het leven ons soms bezorgt. Soms is dat iets van jaren geleden, iets wat al lang en breed verwerkt leek, of iets waarvan je geen idee had dat het überhaupt pijn deed. Hierbij is geen plek voor rationele tegenwerpingen als 'dat moet nu toch wel een keertje klaar zijn', of 'zo erg is het toch niet?'. Integendeel: de ratio houdt de pijn in ons gevangen en belemmert heling.

 

Tijdens mijn coaching is het moment waarop tranen verschijnen en toegelaten worden, het moment waarop er ruimte komt voor iets nieuws. Tranen zijn vaak het begin van de gewenste verandering.

 

Ik pleit bij deze voor een herwaardering van tranen. Niet in de laatste plaats naar onze kinderen toe. Geef je kind de ruimte voor zijn verdriet, ook als er geen duidelijke reden voor lijkt te zijn of als jij vindt dat zijn verdriet niet 'terecht' is. Misschien huilt het om iets anders dan je denkt. Grijp je kans om te voorkomen dat er oud zeer blijft vastzitten.

 

En wees voor je eigen verdriet net zo beschikbaar als voor het verdriet van je kind.

 

Tranen zijn voor het hart, wat water is voor de vis – Gustave Flaubert

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Kitty (maandag, 03 juni 2019 00:21)

    Erg mooi geschreven Carmen!
    Liefs, Kitty

  • #2

    Carmen (maandag, 03 juni 2019 05:07)

    Dankjewel Kitty! Liefs!