Groter

Een paar dagen geleden liep ik in het bos met twee volwassenen. Al wandelend praatten zij over allerlei volwassen zaken. Over Trump, het onderwijs in Nederland, een bezoek aan de dokter.

 

Het bos vormde voor hen een mooi decor, dat ze hadden opgemerkt, maar waar ze al gauw niet te veel aandacht meer aan besteedden.

 

Twee meter voor de volwassenen uit rende mijn zoon van drie jaar, die de route mocht bepalen. Voor hem was het bos een plek vol met nog te ontdekken 'avonturenpaadjes'. Dat veranderde nadat ik hem wees op een plek waar tientallen grote en kleine veren in het bos lagen. Ik vertelde hem dat een havik daar een duif had verorberd.

 

Mijn zoon staarde een tijdje naar de veren, en richtte toen een verwonderde en opgewonden blik omhoog, langs de kruinen van de bomen, alsof hij daar de havik verwachtte te vinden. Het was alsof het bos op dat moment voor hem tot leven kwam, en hij zich bewust werd van de verhalen die zich er afspelen.

 

Hij begon vragen te stellen over de dieren in het bos en hun winternestjes, en eenmaal thuis vertelde hij zijn vader vol vuur over de havik in het bos.

 

Vandaag liep ik met een cliënt in hetzelfde bos. Ik stelde haar een opmerkelijke vraag, waar ik een paar jaar geleden niet op gekomen zou zijn.

 

Terwijl ze naar het bos om zich heen keek, nodigde ik haar uit om zich welkom te voelen in het bos, alsof de bomen haar gastvrij onthaalden en haar de ruimte gaven om haar plek in te nemen, waar ze helemaal zichzelf mocht zijn.

 

Na afloop van de sessie vertelde zij dat ze aanvankelijk enige weerstand had gevoeld bij mijn vraag (zoals ik dat vroeger zelf ook zou hebben gevoeld). Maar gelukkig besloot ze zich toch voor mijn suggestie open te stellen, waarna ze al snel verrast werd door het effect. Ze had het erg mooi en bijzonder gevonden.

 

Voor de pratende volwassenen was het bos een bijna levenloze entourage; voor mijn zoon en de cliënt werd datzelfde bos een groter, levend geheel waarvan ze op dat moment deel uitmaakten, en wat hen vervulde met een gevoel van verwondering. Dit wezenlijke verschil was alleen een kwestie van aandacht.

 

Gedurende duizenden jaren heeft het grootste deel van de mensheid ervaren dat ze deel uitmaakte van een groter geheel: van religie of de natuur. Die ervaring beïnvloedde de aandacht die men voor de dingen had, en de betekenissen die de dingen vervolgens kregen.

 

Het verschafte de mens een gevoel van veiligheid, verbinding en verwondering; de wortels die nodig zijn om de hoogte in te kunnen groeien en tot bloei te komen.

 

Tegenwoordig zijn we dat, in ieder geval in het Westen, een beetje kwijt. Onze aandacht is versnipperd en we verliezen onszelf in drukte en onbenulligheden. In plaats van veilig en verbonden voelen we ons eerder verloren en vervreemd.

 

Gelukkig is de natuur nog altijd voorhanden. Bezoek dus eens een bos, en sta jezelf eens toe je te laten verwelkomen door de bomen, je te verwonderen. Hoe gek het ook klinkt, probeer het eens. Wat heb je te verliezen?

 

Verwondering is het begin van wijsheid – Socrates

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0