Hoe veel vrouwen onbewust hun batterij laten leeglopen

Vandaag sprak ik een moeder over hoe moeilijk het soms is om te zorgen voor een opgeladen batterijtje.

 

Vooral van sensitieve en introverte vrouwen vraagt het veel eigenliefde en vastbeslotenheid om genoeg ruimte te maken voor mentale 'voeding'. Of dit nu een goed boek is, een wandeling, tuinieren, de sauna – dat maakt niet uit. Ik bedoel die activiteiten die je niet doet omdat ze nuttig zijn, maar puur en alleen omdat je er energie, inspiratie en goede zin van krijgt.

 

Die activiteiten die vaak onderaan onze to-do-lijst staan. Die we vaak uitstellen omdat we er geen tijd voor hebben of omdat we vinden dat we ze niet verdienen. Totdat we ons afvragen waarom we ons zo leeg, moe, geleefd of zelfs somber voelen.

 

Ik ken dit gevoel goed.

 

Mijn mentale voeding bestaat uit 'alleentijd'; mijmeren, lezen, schrijven, wandelen.

 

In de tijd dat mijn zoon een baby was, en ik fulltime voor hem zorgde, had ik meer dan ooit behoefte aan alleentijd. Maar mijn man draaide drukke, volle werkweken, terwijl ik daarentegen 'lekker thuis' zat. Ik vond dat ik, die de luxe had om dit eerste jaar fulltime voor mijn baby te zorgen, niet ook nog mocht vragen om alleentijd. Egoïstisch, vond ik dat.

 

Maar eigenlijk, diep in mijn hart, wilde ik dat mijn twee mannen elke week minstens een dagdeel (of liever nog: een hele dag!) de hort op gingen, zodat ik in alle rust alleen thuis kon zijn om te kunnen doen waar ik zin in had. Maar omdat ik dat dus niet durfde te vragen, ging ik zelf maar de deur uit. Het viel alleen niet mee om daar de rust te vinden die ik nodig had. Zei ik al dat ik introvert ben?

 

Zo raakte mijn batterij langzaam leeg. Ik voelde me tekortgedaan, wat ik mezelf ook nog kwalijk nam, en werd steeds onhebbelijker.

 

Tot ik op een dag vond dat het anders moest. Want, zo had ik bedacht: alleen met een volle batterij heb ik genoeg energie om het beste van mezelf te kunnen geven. Zonder volle batterij géén empathische, geduldige, aandachtige en liefdevolle moeder en vriendin.

 

Ik liet er geen gras over groeien en bouwde onze zolder om tot een mijmerplek voor mij alleen, waar ik niet gestoord wil worden. Daarnaast trek ik er nu zo vaak mogelijk op uit voor een wandeling in het bos in mijn eentje, heb ik een keer in mijn uppie gekampeerd en ben ik zelfs een week alleen op retraite geweest in de natuur. Mijn mannen gaan wat vaker logeren bij opa en oma. Mijn man vond het trouwens geen probleem: die vroeg zich alleen maar af waarom ik er zelf zo moeilijk over deed. 

 

Maar hoe komt het toch dat we onszelf zo vaak niet gunnen waar we, diep van binnen, het hardst naar verlangen? Niet alleen voor mij, maar voor zo veel vrouwen die ik spreek? Eigenlijk weet ik het antwoord wel; we leven in een extraverte maatschappij die ons bombardeert met dingen die we 'moeten'. Eindeloze drukte en productiviteit, en allerlei andere onrealistische normen, zijn de normaalste gang van zaken. En als het niet de maatschappelijke normen zijn die ons om de oren vliegen, dan zijn het wel de verwachtingen en overtuigingen die we hebben opgeduikeld in onze jeugd, en die we koesteren omdat ze ons ooit goed beschermd hebben.

 

Hoe dan ook: niks doen, mijmeren en lanterfanten mag pas als je je to-do-lijst af hebt. 

 

En zo zijn we (of was ik in ieder geval) voortdurend druk met allerlei dingen, zonder op te merken dat we ons batterijtje uitputten.

 

Gelukkig doet de opkomst van mindfulness een helpende duit in het zakje. Maar dat geldt alleen voor wie goed begrepen heeft dat mindfulness niet iets is wat óók nog 'moet'. Dat gaat nog wel eens mis. Ik merk vaak dat mensen zich om de oren slaan dat ze 'niet mindful waren', of niet gemediteerd hebben.

  

Maar mindfulness is geen doel op zichzelf. Het is niet iets wat je (óók nog) moet bereiken. Het is een uitnodiging om even stil te staan, en op te merken wat er aan de hand is. Om even pas op de plaats te maken en om je heen te kijken. Om jezelf de vraag te stellen: hoe gaat het eigenlijk met me? Wat heb ik nu nodig? Hoe kan ik goed voor mezelf zorgen?

 

Wanneer we dat doen, kunnen we bijvoorbeeld opmerken dat de verhalen die we in ons hoofd hebben (bijvoorbeeld: 'Ik mag pas lanterfanten als mijn to-do-lijst af is'), misschien eens herzien moeten worden. Of dat we een bepaald gevoel (bijvoorbeeld kwetsbaarheid) proberen te onderdrukken, terwijl het misschien beter is om dat gevoel eens bewust te ervaren en te luisteren naar wat dat gevoel je wil vertellen.

 

Pas als we opmerken wat er precies speelt, kunnen we verstandige keuzes maken. In plaats van altijd maar op de automatische piloot te handelen, terwijl dat niet altijd goed voor ons is.

 

Door steeds even pas op de plaats te maken, helpt mindfulness ons om betere keuzes te maken. Om trouw te blijven aan onszelf. 

 

En natuurlijk is dat soms spannend, en zul je soms je comfortzone moeten oprekken. Maar alleen op die manier groeien we. Alleen op die manier kun je werkelijk in contact blijven met jezelf èn met de ander. Naast de groei, de verbinding en de volle batterij die ons dat oplevert, zorgt het er ook nog voor dat we het beste van onszelf kunnen geven aan de wereld om ons heen.

 

Helemaal niet egoïstisch dus.

 

 

Gerelateerd:

Hoe mindfulness helpt tegen 'brain fry': ook mijn batterijtje is wel eens (bijna) leeg. In deze blog geef ik je tips om daar mee om te gaan. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0