Batterij

Vandaag sprak ik een moeder over hoe moeilijk het soms is om te zorgen voor een opgeladen batterijtje.

 

Vooral van sensitieve en introverte vrouwen vraagt het veel eigenliefde en vastbeslotenheid om genoeg ruimte te maken voor mentale 'voeding'. Of dit nu een goed boek is, een wandeling, tuinieren, de sauna – dat maakt niet uit. Ik bedoel die activiteiten die je niet doet omdat ze nuttig zijn, maar alleen maar omdat je er energie, inspiratie en goede zin van krijgt.

 

Activiteiten die vaak onderaan onze to-do-lijst staan. Die we vaak uitstellen omdat we er geen tijd voor hebben of omdat we vinden dat we ze niet verdienen. Totdat we ons afvragen waarom we ons zo leeg, moe, geleefd of zelfs somber voelen.

 

Ik ken dit gevoel goed. Mijn mentale voeding bestaat uit 'alleentijd'; mijmeren, lezen, schrijven, wandelen.

 

In de tijd dat mijn zoon een baby was en ik fulltime voor hem zorgde, terwijl mijn man een drukke werkweek had, had ik meer dan ooit behoefte aan alleentijd, maar vond ik het moeilijker dan ooit om het mezelf te gunnen.

 

Het liefst wilde ik dat mijn twee mannen elke week minstens een dagdeel de hort op gingen, zodat ik een paar uur alleen thuis kon zijn om te kunnen doen waar ik zin in had. Maar dat durfde ik niet te vragen. Daarom ging ik dan maar zelf de deur uit, maar het viel niet mee om daar de rust te vinden die ik nodig had. Mijn batterij raakte langzaam leeg, ik voelde me tekortgedaan en werd steeds onhebbelijker.

 

Tot ik op een dag vond dat het anders moest. Want alleen met een volle batterij heb ik genoeg energie om het beste van mezelf te kunnen geven: om een empathische, geduldige, aandachtige en liefdevolle moeder en vriendin te kunnen zijn.

 

Ik liet er geen gras over groeien en bouwde onze zolder om tot een mijmerplek voor mij alleen, waar ik niet gestoord wil worden. Daarnaast trek ik er nu zo vaak mogelijk op uit voor een wandeling in het bos in mijn eentje, heb ik een keer alleen gekampeerd en ben ik zelfs een week alleen op retraite geweest in de natuur. Mijn mannen gaan wat vaker logeren bij opa en oma.

 

Het voelt soms nog steeds egoïstisch, maar ik weet wel beter: als ik het niet doe, ben ik veel minder beschikbaar voor de mensen van wie ik hou.

 

Maar hoe komt het toch dat dit zo'n strijd moet zijn? Niet alleen voor mij, maar voor zo veel vrouwen die ik spreek? Eigenlijk weet ik het antwoord wel; we leven in een extraverte maatschappij waar onze aandacht voortdurend naar buiten ons getrokken wordt. De boodschap dat we onze aandacht naar bínnen zouden moeten richten, is verborgen in 'softe' tijdschriften, boeken en therapieën, en wordt overschreeuwd door de vrees om egoïstisch, lui of navelstaarderig te zijn.

 

Dus zijn we druk met allerlei dingen zonder goed te voelen dat we onszelf tekort doen.

 

Gelukkig doet de opkomst van mindfulness een helpende duit in het zakje, maar alleen voor wie goed begrepen heeft dat mindfulness niet iets is wat bereikt moet worden. En hier gaat het nog wel eens mis. Ik merk vaak dat mensen zich om de oren slaan dat ze 'niet mindful waren'.

 

Alsof mindfulness ook een doel is geworden, bovenaan de lange lijst van dingen die ze moeten. Of een handige manier om overeind te blijven te midden van de drukte, zonder vraagtekens te plaatsen bij die drukte zelf.

 

Mindfulness is echter geen doel, maar een middel om inzicht te krijgen. Inzicht in de dingen die ons wel en niet gelukkig maken. Inzicht in hoe onze geest verhalen produceert die ons op een zijspoor brengen. Verhalen die ons gevangen houden in vroege ervaringen en diepe overtuigingen die, nu we volwassen zijn, helemaal niet meer aan de orde zijn. Verhalen die we kunnen leren doorprikken als een zeepbel, zodat we vervolgens bewuste keuzes kunnen maken.

 

Mindfulness helpt ons om moedig te zijn, om ondanks onze angst voor afwijzing te kiezen voor wat we op dit moment echt nodig hebben. Om te kiezen voor onze eigen weg. Om bovendien anderen te kunnen toestaan om datzelfde te doen.

 

De verbinding die we dan voelen met onszelf en met de ander, leidt niet alleen tot een volle batterij, maar tot zó veel energie dat we eindeloos kunnen geven. Dat is nog eens duurzaam.

 

 

Gerelateerd:

Hoe mindfulness helpt tegen 'brain fry': ook mijn batterijtje is wel eens (bijna) leeg. In deze blog geef ik je tips om daar mee om te gaan. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0