Pokon

 

Eén van de weinige momenten waarop ik kan mediteren is 's morgens vroeg tussen vijf en zes. Om zes uur wordt mijn peuter wakker en de rest van de dag is er weinig rust te bekennen. Pas als hij om half acht slaapt, kan ik op mijn kussentje gaan zitten, waar ik dan meestal na vijf minuten zelf ook in slaap dommel.

 

Ik zet dus vaak om vijf uur mijn wekker, trek warme kleren aan en sluip naar beneden. Bij elke krakende traptrede bevreesd dat mijn zoontje wakker wordt van het geluid en niet meer wil slapen. Vandaag gebeurt dat niet. Wel gebeurt er iets anders.

 

Ik zit al op mijn kussentje als hij snotterend en schor door de babyfoon roept om een zakdoek. Snel sta ik op, zodat mijn man niet wakker wordt. Ik loop de trap op, geef hem een zakdoek en een knuffel, zeg dat hij nog maar even moet gaan slapen, loop de trap weer af en ga weer zitten. Inademen. Uitademen. Na drie ademhalingen roept hij weer: hij is zijn knuffel kwijt. En in het half uur dat volgt nog drie keer. Omdat hij het snot niet uit zijn neus krijgt, omdat er een monster in zijn slaapkamer is, omdat hij dorst heeft. Elke keer sta ik op, loop de trap op, doe wat moet gebeuren, geef hem een knuffel, lekker slapen nu, en sluip de krakende trap weer af om mijn meditatie te hervatten.

 

Maar elke keer dat hij me roept, voel ik meer irritatie en ongeduld. Ik merk ook op dat ik na elke onderbreking denk: zo, nu kan ik weer verder met mijn meditatie. Tot ik me realiseer dat ik er juist een goede oefening van kan maken. Want wat doet elke onderbreking precies met me? Als ik de trap oploop, kan ik me dan van elke stap bewust blijven terwijl ik ook sterk de neiging voel om het probleem snel op te lossen? Kan ik te midden van mijn irritatie mijn zoontje met liefde, geduld en mededogen tegemoet treden? Met andere woorden: kan ik van mijn zitmeditatie een zorgmeditatie maken?

 

Moeilijkheden tijdens je meditatie (net als moeilijkheden in de rest van je leven) zijn als Pokon. Ze hebben de potentie om je dagelijkse vermogen tot mindfulness enorm te laten groeien. Want de bedoeling van mindfulness is niet om altijd maar ontspannen te zijn, maar juist om op te merken wat er gebeurt en daar vervolgens op een bewuste, wijze manier op reageren. En omdat we geneigd zijn de dingen met onze automatische reacties alleen maar erger te maken, is wijs reageren heel vaak een kwestie van niet-reageren, en van alleen maar opmerken wat er gebeurt. Als ik mijn irritatie de vrije loop had gelaten, had mijn zoontje zich alleen maar ellendiger gevoeld en was hij misschien ook niet meer in slaap gevallen, zoals nu uiteindelijk wel het geval was.

 

Irritatie, boosheid en andere destructieve emoties zoals jaloezie en hebzucht, kunnen serieuze gevolgen hebben wanneer we ons erdoor in beslag laten nemen. Denk maar eens aan verkeersruzies die soms eindigen in dodelijke ongelukken. Of aan een hoge bloeddruk door chronische stress. Een beetje kalmte kan je leven redden. En het bovendien een stuk aangenamer maken.

 

Als we de moeilijkheden tijdens onze meditaties met kalmte en wijsheid tegemoet proberen te treden, is de kans groter dat we ook zo zullen reageren in het dagelijks leven. We kunnen er absoluut zeker van zijn dat er zich moeilijkheden zullen voordoen in onze levens. Maar we hoeven ze niet erger te maken dan ze al zijn.  

Reactie schrijven

Commentaren: 0