Opnieuw

Elke keer is hij daar weer: de eerste dag na de vakantie. De rust en kalmte in mijn hoofd worden weer blootgesteld aan de drukte van alledag, als naaktslakken aan de zon.

 

Vandaag, op zo'n eerste ochtend, moet ik gelukkig al gauw naar de wc. Zo helpt mijn lijf me een handje om mezelf niet voorbij te lopen. Ik zit en registreer wat er allemaal aan me trekt. Want zo voelt het. Tientallen onzichtbare klauwtjes grijpen me bij de kladden, en verder naar binnen, waar ze woelen en draaien tot een kluwen onrust in mijn buik. Ik wil het huis opruimen, dingen naar de kringloopwinkel brengen, spullen op marktplaats zetten. Een stapel artikelen lezen en samenvatten. Er moet speelgoed terug naar de speelotheek. Ik heb waterdichte schoenen nodig voor de herfst. Ik wil een stukje schrijven. Maar eerst mediteren. En de was ophangen. O ja, en niet vergeten nog mijn tanden te poetsen!

 

Een week geleden was ik op retraite en de kalmte zelve. Mijn geest ging niet meer met me aan de haal. Alle pogingen daartoe had ik tenminste gelijk door, zodat ik er een stokje voor kon steken en mijn anker weer uitgooide in het nu: Ademen. Lopen. Kauwen. De deur open doen. Gaan zitten. Mijn geest en ik tankten bij. Alles in mijn hoofd leek afgestoft en helder.

 

Maar nu, oog in oog met thuis, zijn het mijn conditioneringen die zich weer roeren. Het huis opruimen geeft een snelle kick, zoals een stuk chocola dat doet. Dingen regelen ook; het geeft een gevoel van controle wanneer alles is zoals ik het wil. Niet dat het onbelangrijk is om dingen te regelen en op te ruimen. Maar er is hier ook iets anders aan de hand. Er is een dwingend stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het regelen en opruimen éérst moet. Pas daarna is er tijd om de dingen te doen die ik belangrijker of leuker vind, zoals schrijven en mediteren. Daarom moet alles niet alleen nu, het moet ook nog snel, zodat ik tenminste aan het einde van de dag nog wat tijd overhoud om te 'lanterfanten'.

 

Lanterfanten, zo noemt dat stemmetje al die activiteiten die mijn batterijtje opladen. Activiteiten die me het gevoel geven dat ik leef en het beste uit mezelf haal. Activiteiten die ervoor zorgen dat ik anderen ook het beste van mezelf kan geven. Dat ik creatief, flexibel, opmerkzaam, voldaan en geduldig kan zijn.

 

Dus zit ik op de wc en steek ik een stokje voor dat stemmetje. Ik hoor het aan, maar geef er geen gehoor aan. Ik neem de onrust in mijn buik voor lief. Ik weet dat die vroeg of laat wel weer zal afzwakken. Te midden van een vol wasrek, een stapel leesvoer en dozen speelgoed van de speelotheek sla ik mijn laptop open, schenk een kop thee in en schrijf kalm dit stuk,

Reactie schrijven

Commentaren: 0